Rolverdeling:
Het verhaal
Om ons heen leven veel mensen. Zien we hen ook echt?
“Hoe gaat het met je?”, wordt er gevraagd en iedereen lijkt te verwachten dat je antwoordt met: “Goed hoor…” Maar met veel mensen en zeker ook met veel jongeren gaat het eigenlijk helemaal niet zo oké. Veel mensen hebben het gevoel dat ze het in hun eentje moeten redden.
Lynn is zo’n persoon. Haar moeder drinkt, haar vader werd door haar mishandeld en is weggegaan. Lynn’s moeder had haar dochter nooit geslagen, maar na het vertrek van haar ex richt zij haar agressie op Lynn, die in haar ogen niet wil deugen en teveel op haar vader lijkt.
Die agressie neemt vaak nog toe als zij gedronken heeft. Haar nieuwe vriendin wil Lynn wel helpen, maar die staat dit niet toe, uit loyaliteit naar haar moeder.
“Tag” is een heftige musical, hoewel de scènes waarin daadwerkelijk wordt mishandeld zich in het donker afspelen, krijg je als publiek het gevoel dat je, net als de buren, alles van achter een muur meekrijgt. Dat is een metafoor voor het gegeven dat wij nooit precies weten wat er zich afspeelt in gezinnen waar deze problematiek speelt.
Lynn heeft één uitlaatklep: ze maakt Street art. Soms gaat ze ’s nachts op pad om haar tag, haar handtekening, te zetten; een emoticon met een sippe mond, de ogen bedekt door een bord waarop staat: “Slapped.” Zo spreekt Tag aan de wereld uit dat zij geslagen wordt en beroofd van het gezicht dat ze aan de wereld wil laten zien. Ze doet dit anoniem, zoals veel graffiti artiesten. Je wil natuurlijk niet “gepakt en gezien worden.”
En dat, terwijl je eigenlijk je best doet om gehoord en gezien te worden.