Toen onze Mop een Mopje was (Lied Kzing) (Traditioneel)

Kzing biedt een schat aan nieuwe, eigentijdse liedjes, maar ziet ook waarde in het volkslied. Dat is immers een nationale schat, die we samen beheren. We hebben immers allemaal leuke herinneringen aan die "ouderwetse" kinderliedjes, die we van onze ouders leerden toen we klein waren. Maar om eerlijk te zijn, zijn ze wel toe aan een update. Zelfs vijftig jaar geleden waren veel woorden al gedateerd. Het is wél de bedoeling dat onze kinderen snappen wat ze zingen.

Wij zeggen over een puppy niet meer dat hij "aardig om te zien" is. Wij vinden zo'n hondje schattig.

En dan hebben we het nog niet eens over het feit dat de inzichten in de pedagogiek veranderd zijn. Willen wij kleuters al bang maken voor honden die bijten? Natuurlijk niet!  Daarom: alle leuke dingen van Mopje zijn behouden, maar hij bijt niet meer!

  • Toen onze Mop:  handen aaien een grote hond
  • een Mopje was: handen aaien een klein hondje
  • was hij schattig om te zien , handen naast het gezicht en kijken of je iets heel schattig vindt.
  • Nu brom hij alle dagen: boos kijken
  • Zeg, hoor jij hem misschien: hand bij het oor.
  • Waf, woef enz. : met beide handen gebaar van mond die dicht en open gaat, maken.

Trouwens, dit zogenaamd "oer-Nederlandse kinderliedje", is eigenlijk een vertaling van een oud lied uit Duitsland van meneer Hoffmann von Fallersleben, die ook het Duitse nationale volkslied heeft geschreven. De originele versie was een vertaling door Jan Goeverneur en werd op muziek gezet door Johannes Worp. Ere wie ere toekomt! Dat wij de tekst veranderd hebben, past eigenlijk heel goed in de gedachte van "het volkslied", want dat verandert meestal door overlevering.